Nadmierna emisja amoniaku NH₃ powstającego w trakcie fermowej produkcji drobiu (kurczęta brojlery, kury nioski, indyki) pogarsza jakość powietrza i stanowi poważne zagrożenie dla utrzymania prawidłowej równowagi naturalnego ekosystemu.

Fermowa produkcja drobiu silnie oddziałuje na środowisko naturalne. Jednym z takich negatywnych oddziaływań jest emisja amoniaku, którego nadmiar w środowisku może sprzyjać eutrofizacji systemów wodnych, zwiększać zakwaszenie gleb i stanowić toksyczne zagrożenie dla upraw. Największym źródłem emisji NH3 jest rolnictwo (powyżej 90%), w tym hodowla zwierząt oraz stosowanie nawozów amonowych. Amoniak przede wszystkim powstaje w wyniku rozpadu i utleniania mocznika.

Na straży przepisów dotyczących amoniaku stoi Dyrektywa Parlamentu Europejskiego w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, a także krajowy Kodeks doradczy dobrej praktyki rolniczej - ograniczenia emisji amoniaku. W wymiarze praktycznym jest to realizacja podobnych praktyk i zmian technologii na poziomie gospodarstwa.

Grupa producentów kurcząt brojlerów w brytyjskim regionie West Midlands (środkowa Anglia) postanowiła znaleźć praktyczne rozwiązanie jednego z największych wyzwań w zakresie ochrony środowiska i zarządzania w sektorze drobiu testując zastosowanie dodawanego do ściółki biowęgla jako potencjalnego czynnika wchłaniającego nadmiar amoniaku, co może zmniejszyć emisję tego niepożądanego gazu, m.in. poprzez poprawę jakości ściółki w kurnikach.

Wyniki badań prowadzonych w różnych warunkach fermowej produkcji drobiu spodziewane są pod koniec tego roku. Producenci mają nadzieję, że projekt dostarczy jasnych dowodów na to, czy biowęgiel pomoże zmniejszyć emisję amoniaku, poprawić jakość ściółki i stworzyć lepsze warunki dla ptaków. Jeśli się powiedzie, to pozwoli zaoferować producentom drobiu praktyczne nowe narzędzie poprawy zrównoważonego rozwoju przy jednoczesnym wspieraniu dobrostanu i wydajności operacyjnej.

Biowęgiel pozyskuje się z biomasy w wyniku pirolizy w temperaturze około 200–300 °C, bez dostępu tlenu. Proces przeprowadzany jest w ciśnieniu zbliżonym do atmosferycznego. Podczas procesu nazywanego toryfikacją dochodzi do suszenia, pirolizy i zgazowania wprowadzonej biomasy. Reakcje dotyczą głównie przekształcania hemiceluloz, a w mniejszym stopniu celulozy i ligniny. Efektem jest ubytek około 30% masy, wydzielenie tak zwanego torgazu i uzyskanie biowęgla. Produkt, chociaż zbliżony do węgla drzewnego, różni się od niego – do powstania węgla drzewnego dochodzi, gdy temperatura, w której przeprowadza się pirolizę, przekroczy 350 °C.